هر کسی باید یک آرزو در زندگی داشته باشد

0
4

وقتی به چادرشان رسیدیم فکر کردم که بار دیگر آرزوی سه ساله خودمان را که پارسال با مادرش در چادری حومه ی شهر پیدا کردیم،دیده ایم…

آرزو نبود،دخترخاله ی آرزو بود که چادر نشین شده بود و به جای بازی کردن در کوچه با سگ های ولگرد اطراف رودخانه همبازی شده بود و از شدت گرسنگی از میوه های آلوده ی درختان اطراف تغذیه می کرد. هنوز هم در این روزگار و در این شهر پر از نعمت انگار کسی حاضر نیست جای کوچکی را برای آرزو و دخترخاله های کوچکش باز کند. ما نمیگذاریم که آرزو ها فراموش شوند , آرزو ها و هزاران کودک دیگر …

همه با هم عاشقانه کوچه گردی میکنیم تا آگاه باشیم که هنوز جای پای علی در شهرمان گم نشده است…

=================

دردنامه یکی از اعضای تیم شناسایی کوچه گردان , آمل – ۱۳۹۵

6